« May 2012 »
| Mon | Tue | Wed | Thu | Fri | Sat | Sun |
|---|
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |
Over dit blog
|
|
|
USA Trip 2009
-
6.05.2009
-
Dag 29: De afsluiting
| Het loopt op zijn einde. Het druistige, onrustige en zenuwachtige gevoel heeft plaats gemaakt voor rust en ongeduld. We willen naar huis. Zoals altijd gaan de laatste dagen/week altijd sneller voor het gevoel dan als de eerste dagen. Niettemin is het een erg leuke vakantie geweest.
De laatste hele dag spenderen we voornamelijk met shoppen, inpakken en schoonmaken. Het shoppen doen we express een uur vanaf de drop off van de camper. Via wederom de nuttige nuttige plaatsen van tomtom, echt heel handig, hebben we de keuze gemaakt om Stoneridge Mall aan te doen.
Als de laatste instructies in het droevige weer de speaker van mijn multi-tool verlaat, draaien we een grote parkeerplek op waar de uithangborden wederom de bekende warenhuisketens tonen. Macy's, JC Peney en Sears zijn geen onbekende meer na vier weken cruisen. Als je de kopieen van formules hier ziet, snap je de vergaande segmentatie van de retail markt in Nederland niet. Maar dit is dan wel Amerika waar ketens ook zomaar verdwijnen getuige de schreeuwerige felgekleurde borden bij Gottschalk.
Het winkelcentrum behapt gelukkig een sterk arsenaal aan verschillende winkels. Alle ingesloten tussen de grote ketens. Het zijn zoals altijd voornamelijk ruim geassortimenteerde modewinkels. Verdwaald vinden we een bekende naam van het europese vasteland. Het gaat dan wel om H&M, maar de mode en het assortiment herken ik niet. De winkels van Abercrombie en Fitch zijn mooi ingericht. Wat me daarbij opvalt is de donkere stijl van inrichting. Donker als in licht. Door de raamluiken voor de etalage en de donkere inrichting maakt het een knusse sfeer. Het is in ieder geval heel onorthodox, of dan voor mijn gevoel.
Er wordt hier en daar weer iets aangeschaft als we dan uren later de mall verlaten. Het philly steak broodje van Subway ligt daarbij nog lekker in de maag. Bij het verlaten is het weer nog droeviger geworden. De regendruppels zijn vergroot en de lucht een tintje grauwer geworden. De tank is aardig leeg dus zoek ik met de nuttige plaatsen een station in de buurt. Daarbij het liefst voorzien van een supermarkt buurman. We vinden deze, na een halsbrekende U-turn volgens Ingrid, bij Safeway. Even nog de laatste items voor de terugreis en de klantenpas gebruiken. Het tankstation is ook van dezelfde naamgever. De pas komt ook hier van pas. Tip als je dus gaat reizen met Rv in de us, zorg voor de klantenpassen van grote supermarkten. Er is namelijk vaak ook een tankstation bij en de korting kan hevig oplopen. Dat hoeft een zuinige hollander maar één keer te horen.
Als we dan gaan tanken staat er een vrijgevige amerikaan naast ons te tanken. Hij heeft al een aardig tegoed opgebouwd en wil dat met ons delen. Helaas zijn wij al in process en krijgen al drie cent per gallon korting. Het blijft een aardig gebaar. De man is daarnaast aardig en vraagt waar we vandaan komen. Parijs ging hij volgende maand naar toe, Amsterdam was ie al eens geweest en dat was voldoende. Did you see the red lights ?
Binnen twintig minuten staan we voor onze plek van de avond. Het "Frans Bauer" achtige kampgebied doet vreemd aan. De eigenaar Mr George heeft iets weg van Piet Bambergen met snor. Naast de amerikaanse bauertjes heeft Mr George maar een klein aantal plekjes voor over night. Het plekje wat we krijgen is nauwelijks groot genoeg voor onze reizende woning. Mr George plant na installatie zelfs twee oranje pionnen voor onze camper. We steken namelijk wel iets uit.
Het bier moet op. Dus snel inpakken en dan kunnen we nog even een winnaar aanwijzen in onze klaverjas battle. De stand voor de laatste match is 13-12 voor Henny en ik. Veelvuldig wordt het bier gepakt en we laten welgeteld 1 biertje over. Harm kon niet meer. De score van de gehele vakantie qua bier is 130 stuks geworden en de eindstand van het klaverjas is de onheilspellende stand 13-13 geworden. Een wankel evenwicht ? Misschien hebben de laatste biertjes bij mij wel het inzichtelijke klaverjasvermogen, voor zover aanwezig, wel beinvloed. Nadelig dan wel. Hoewel de kaarten menig maal ook bedroevend slecht toebedeeld werden. Er loopt nog een onderzoek naar steekpartijen bij het schudden.
Morgen de camper inleveren. Een moeilijk afscheid, want ik vond het erg gaaf om met deze bak te rijden. Het gehele reizen op deze manier is erg goed bevallen. Het inleveren wordt alleen erg spannend. Wat moeten we betalen voor het 'missende' onderdeel ? |
|
Reacties (
2
) :: Plaats een reactie :: Url van dit bericht
|
-
2.05.2009
-
Dag 28: Trucker eet maar
| Dag 28: Trucker eet maar
Uitslapen, vandaag uitgeslapen. Hoewel onze wekker vannacht om vijf uur even afging. Twintig voor tien worden we gewekt door onze tweede wekker, Henny. Snel springen Ingrid en ik onder de douche, ik heb wederom ruzie met de douchekop, en binnen 70 minuten rijden we weg.
We hebben besloten de laatste dagen lekker rustig aan te doen. Het is vandaag wel koninginnendag en daarom heb ik een oranje shirt aan. Ik ben dan wel trots op ons koninkrijk, dat is bij één van de reisgenoten wel anders.
Democratisch hebben we besloten niet onze overbodige huisraad te verkopen op een kleedje. Een garage sale is dan wel bekend, maar vrijmarkt. Ik weet het niet.
Daar de weg weer westelijk is, overmorgen de camper inleveren, kiezen we om naar Stockton te gaan. De tomtom geeft ons een mall om nog even te shoppen. Hoe groot de mall is, kunnen we helaas niet opmaken. Het is kort rijden, twee uur. De omgeving is niet bijzonder meer. De fruitbomen staan mijlen ver langs de weg. Het spelletje welke vrucht er aan groeit, is al niet spannend meer. We hebben het toch of steeds fout of we kunnen het niet zien.
Sherwood Mall is gevonden en we laden de gehele karavaan uit de camper. Ik vraag me nu af hoe dat voor de 'natives' er uit moet zien. Een hollands gezelschapje met kinderwagen, cowboyhoed en dikke portomonee (hmmmmm). Bij het binnentreden van de mall is al duidelijk dat het een kleine mall is. Erg netjes maar niet bizar veel winkels en hoekjes als in Las Vegas. Het hele gezelschap duikt hier en daar een winkel in. In één winkel komt een shopdude op mij aflopen met uitgestoken hand. Na het quasi vriendelijke praatje en de melding dat hij vrienden in Schotland en Ijsland heeft, lopen we de winkel weer uit. Iets te veel hiphop kledij.
Als we gaan eten heb ik weer een connectie met mijn wifi telefoon. Dan wordt de sfeer een beetje bedompt als we het nieuws vernemen over Apeldoorn. Er was niet veel Queensday stemming, maar door deze waanzinnige nutteloze actie van een hersenloze individu, is er helemaal niks meer over. Als iedereen op de hoogte is, kijken we alle glazig voor ons uit. Waarna de vragen komen. Met de verbinding proberen we nog wat te weten te komen. Verder met de dag.
Het gehele malletje later zijn we 'maar' twee tees rijker. Ik kan in geheel nieuw de grens over. Daar we niet verzadigd zijn van het winkelen, zoeken we mbv tomtom nog een paar malls uit. Bij de aanblik van deze malls is het over. Dit zijn geen centra's waar we onze honger kunnen stillen.
De campground is het laatste doel. Gisteren al hadden we in Lodi iets gevonden. In bijna een rechte lijn rijden we naar het rv resort Flag city. Bij het oprijden doet deze 'nieuwe' site kaal aan. De faciliteiten zijn goed vertegenwoordigd en de in-check dame is voor het eerst deze reis oprecht over het wifi signaal. Er is wel een signaal, alleen weet ze niet of het bereik op onze plek goed genoeg is. Het is nog in een testfase. Als ik het test blijkt haar zorg gegrond, geen signaal.
Daar de proviand kast leeg is, hebben we navraag gedaan over een restaurant in de buurt. Er is alleen een weg/truckers restaurant in de buurt. Het heet Country Market en heeft een buffet en kaart. Bij gebrek aan beter lopen we er naar toe. De drukte van truckmachines doet ons vermoeden dat het goed eten is.
De keuze tussen kaart en buffet kunnen we niet 1,2,3 maken. Na de kaart bestudeerd te hebben is het duidelijk dat we voor de kaart gaan. H&H nemen fish&chips en Ingrid en ik nemen een mexicaanse steak met tortilla. Jesper krijgt naast een kleurzetje een kip menu met drinken voor 2,99. Als het eten op tafel komt en de eerste happen genomen zijn, snappen we allemaal waarom het hier druk is. Het is namelijk heerlijk. De buiken zitten snel vol voor nog geen 54 dollar. Het goedkoopste uit eten van deze reis.
Bij het terug wandelen proberen we een ijsje te scoren bij één van de snackketens. Helaas voor de eerste twee, Burger King en Carls Jr, geen ijsverkoop. De oud vertrouwde Mac verkoopt gelukkig voor Jesper wel ijs.
De dag is ten einde en er volgen er nog maar een paar. Zijn we klaar voor de terugreis ? |
|
Reacties (
1
) :: Plaats een reactie :: Url van dit bericht
|
-
30.04.2009
-
Onbegrijpelijk
-
30.04.2009
-
Dag 27: Yo...yo...Yosemite
| Dag 27: Yo...yo...Yosemite
Ik sta onder de douche. Een erg krappe douche. Als ik draai stoot mijn kont tegen de deur en mijn hoofd tegen de weer veel te lage douchekop. Hmmmm, hier raak ik net zo gefrustreerd van als van het wederom slechte wifi signaal. Heb ik weer niks kunnen posten.
Dan ook nog een gemiste oproep en drie voicemail berichten van een nummer wat ik, maar ook de rest niet kunnen thuis brengen. Ik had reeds twee sms-jes zonder afzender van het nummer gekregen. Dubbel frustrerend. 06-300xxxxxx maak je bekend.
Vandaag een klein stukje rijden naar Yosemite National Park. Over de goede weg zijn we snel bij het park. Wat kan er toch verschil zitten tussen de staten en county's qua wegdek. Bij de poort zit deze keer een jolijke dame en deze groet ons. Direct vraagt zij waar we vandaan komen en groet ons nogmaals maar nu met een Barry Stevens: "Hoi". Als we wegrijden galmt op dezelfde toon een doei.
We willen naar Mariposa Grove. Helaas de laatste 2 miles mogen geen voertuigen van boven de 25 feet. De vraag aan ons zelf of we ruim 6,4 km gaan lopen (heen en terug) wordt met een duidelijk Nee beantwoord.
Hup omdraaien, dat gaat een stuk beter na ruim drie weken rijden. Even de kaart bekijken en stoppen we bij Wawona. De eerste nederzetting in Yosemite. Het hotel en golfbaan doen een beetje onwerkelijk aan in het natuurpark, maar de stijl van de gebouwen past goed in de setting van groene blaadjes en grauwe stenen. Het historische dorpje met authentieke blokhutten en dito gebruiksvoorwerpen zorgt voor een reis in de tijd. Ingrid mist alleen haar exentrieke lange jurk en we missen de saloon, helaas. Wel zien we een dynamiet opslag / gevangenis/ mortuarium. De volgende bestemming is dan Yosemite Valley.
De weg er heen wordt gekenmerkt door wegwerkzaamheden. Iets wat later ons nog zal gaan opbreken. Het valt op dat het hier drukker is dan in de andere parken. Hier valt het nog mee, maar later is het niet leuk meer. Vooral in combinatie met de ontelbare wegwerkzaamheden.
Als we door de tunnel rijden, na angstig het hoogte bord bekeken te hebben, komt er een mooie wereld op ons af. Een prachtige doorkijk tussen twee bergen en een prachtige waterval. Ingrid parkeert op een plek waar geen uitgang blijkt te zijn. Of toch wel. Na keren en nog een keer komen we via de uitgang weer op de route. De waterval van het vergezicht bereiken we binnen een aantal minuten. Het is Bridal Veil Falls. Een kort pad leidt ons naar de waterval. Hoe meer we naderen, hoe meer water ons om de oren, benen en voeten slaat. Om toch de foto te maken trotseer ik het water en schiet een foto. De sokken en eigenlijk alles nat lopen we terug naar de camper. Zelfs Karsten is een beetje nat geworden, of hij het erg vindt, nee dat niet.
Als we dan onze weg vervolgen worden we moe van de omleidingen, stopborden en mannetjes met stop bordjes. De vele voertuigen, die ook een weg proberen te zoeken, maken het hele taffareel onprettiger. Weg hier is wat wij denken.
We sturen richting El Portal net buiten Yosemite. Het plan om ook hier beren te spotten in de nacht, laten we varen door de beroerde werkzaamheden. Als we nog stoppen bij een leuke spot, klim ik een aantal rotsen naar beneden om een unieker beeld te schieten. Daar er nog geen wild is gespot, houd ik angstvallig de rotsen in de gaten. Zou daar een slang onder kunnen zitten ?
El Portal wordt snel bereikt. We moeten daarvoor zelfs over twee tijdelijke bruggen. Een rots lawine heeft de gaande weg bedekt onder een rotshoop. Kijk daar wil je dan niet rijden.
De campground wordt overigens niet gevonden en daarom rijden we door naar Mariposa. De volgende stop voor het toeristische Yosemite. We passeren eerst een Koa camping, maar besluiten door te rijden naar Mariposa Fairgrounds. Bij het oprijden van het park, twijfelen enorm. Geen kantoor, niet duidelijk en een rare omgeving. Als we Lot 5 oprijden, er waren er ook vijf waarom weet ik nog niet, geeft dit geen voldaan gevoel. De vervallen piraat, die op ons af komt lopen, dringt aan om hier een plek te nemen. Plek plus de kosten van 29 dollar laten ons terug gaan naar de Koa camping. Soms klinkt een park leuker in een boek of brochure, maar bij het zien is het dan toch anders. Na drie weken campsites weten we nu heel goed wat we wel of niet willen.
Als we geinstalleerd zijn op de Koa camping, zijn we blij hier te staan. Kosten dan wel 51 dollar, maar dit is tenminste een leuke plek met faciliteiten. En bovenal geen vervallen piraat. Wel een vervallen trein ingericht als videospeelhal, kijk daar scoor je punten mee. Voorlopig op plaats 5 van onze lijst.
Na alle parken viel vandaag Yosemite erg tegen. Grootste schuldige de drukke werkzaamheden en vele afsluitingen. Ik hoop voor alle mensen in het hoogseizoen dat het het allemaal waard is geweest. Voor ons was het een redelijke teleurstelling.
Morgen op naar het westen en op naar huis. Is het genoeg geweest ? |
|
Reacties (
0
) :: Plaats een reactie :: Url van dit bericht
|
-
29.04.2009
-
Dag 26: Waterval en hert
| Dag 26: Waterval en hert
Het is stil in de camper. Alle voeding, drank en andere geurige spullen liggen nog op hun plek. Zelfs Karsten ligt op zijn plek, vredig en met de ogen dicht. Het is helaas vannacht anders geweest. Een nieuwe oorzaak is gevonden. Tandjes !
De gordijnen gaan omhoog en hoopvol kijken we allen om ons heen. Echt geen beer te zien ? Nee helaas. Inpakken en wegwezen. Manouvrerend van de kleine plek en slaommend tussen de grote dennenappels verlaten we de rustige campsite. Harm groet het jonge in een tent slapende stel en krijgt een vertwijfeld knikje terug. Hebben ze last gehad van Karsten ?
Als we net goed en wel van de camground afgedraaid zijn, rijden we wegwerkzaamheden in. Nou weg, ze halen de uitstekende takken weg die anders de brede campers beschadigen. Een dikke dame maant ons tot stoppen. Als het duidelijk is dat we langzaam door kunnen rijden gooit ze een snerpende fluit uit haar brede mond. In de camper lachen wij om deze actie.
Bij Roaring Falls stijgen we uit en zien dan een krachtige waterval uit de berg kletteren. Dit heb je dus niet in Nederland en daarom spreekt het zo tot onze verbeelding. We volgen de route tot het einde van de weg. Dan plots schreeuwt Henny het uit, precies zoals Harm gisteren. Nu is het onderwerp een groepje herten, 5 stuks.
Harm breekt haast zijn benen en de deur als hij de camper verlaat. Als volleerd natuurfilmer probeert hij de herten te filmen. Ik verwacht dat de beesten het op een lopen zouden gaan zetten, maar als ze zelfs een claxon van mij niet afschrikt, stap ik ook uit met de lens geklemd tussen beide handen.
Sluipend probeer ik dichterbij te komen, dan komt Ingrid met de suggestie om de grote lens te pakken. Deze tijd wordt ons ook nog gegund door de herten en ik maak een paar mooie duidelijke foto's met een aantal herten starend naar een groepje homo sapiens met elektra.
Als dan eindelijk de herten ons zat zijn, rijden we naar het eind. Niks aan en gelijk terug. Turend staren we allemaal de bossen af. Zit er dan toch niet meer wild hier ? De theorieen zijn in veelvoud aanwezig. Harm tuurt door zijn verrekijker. En Harm zie je al wat ?
Bij Grizzly Falls stappen we uit. De waterval zien we al door de bomen. Als we naderen, voelen we de miniscule waternevel op ons gezicht afdwalen. De waterval is prachtig en ik maak hier naar mijn mening de mooiste foto tot dan toe. Het gekletter maakt goed communiceren onmogelijk. Niettemin dalen we alle bijna gelijktijdig af naar de camper.
De weg gaat weer verder terug in tegenstelling tot de weg van gisteren. Grant Grove parkeren we de camper. Hier staat de hoogste Sequoia tree. De wandeling is ontspannender dan gisteren. De bussen met fransen en duitsers, die na ons arriveren, maken het iets drukker en daardoor onplezieriger. De borden van Sherman Tree ontbreken hier om onduidelijke reden.
Na de stop bepalen we onze eindbestemming en dat wordt Oakhurst. Dit ligt op drie kwartier rijden van Yosemite. Rijtijd drie uur. Het worden er, zonder veel speeding, 2 uur en een kwartier. Hoe berekent tomtom de tijden in gods naam ?
Rv park wordt High Sierra Resort. Een goede campsite voor dat geld. Er is een stadje bij en daar gaan we nog even kijken. Daar scoren we nog wat jeans. Terug bij de camper gaat de fik in de briketten en eten we het heerlijke amerikaanse vlees. Spare ribs (een lap ridden) en een lekker stuk biefstuk.
De buiken lekker vol en dan schrijf ik mijn blog. Na dagen geen goede verbinding hoop ik vandaag de verhalen te bloggen, van bijna een week. Gaat het nu wel dan lukken ? |
|
Reacties (
3
) :: Plaats een reactie :: Url van dit bericht
|
|
|
